I’m sitting on a terrace surrounded by greenery, not far from the Sonian Forest, and I’m being kept company by a little squirrel (Siberian chipmunk*). It’s darting around me, just centimeters away from my tennis shoes.

This is the second time this has happened to me. (see August  2025) And I love it.
Maybe I should wear the same shoes all the time from now on?!

It’s a beautiful, playful little creature, yet in this moment of happiness, it also makes me feel a bit nostalgic for the red squirrel that used to have a nest near our house. That nest is now gone. Probably disintegrated, or perhaps blown out of the trees?

Still, there’s a glimmer of hope, as I’ve found traces of a possible presence in the garden over the last few weeks. Fingers crossed.

*The colonies of Siberian chipmunks in the Sonian Forest likely originated from the release of former pets. The first sightings date back as far as 1974.

Trekken mijn sneakers eekhoorns aan?

Ik zit op een terrasje, omringd door groen, niet ver van het Zoniënwoud en word vergezeld door een grondeekhoorn*. Op enkele centimeters van mijn ‘basketsloefkes’ zoeft die om me heen.

Dit is de tweede maal dat dit me overkomt. (zie augustus 2025) En ik vind dit geweldig.
Misschien moet ik vanaf nu altijd dezelfde schoenen dragen?!

Het is een prachtige, speelse verschijning. Maar het bezorgt me, in dit moment van geluk, ook een vleugje nostalgie naar de rode eekhoorn die een nest had in de buurt van ons huis.
Dat nestje is nu weg. Vergaan of misschien uit de bomen gewaaid?

Toch is er een sprankel hoop, want ik vind de laatste weken sporen van een mogelijke aanwezigheid in de tuin. Fingers crossed.

*De kolonies Siberische grondeekhoorns in het Zoniënwoud zijn waarschijnlijk ontstaan ​​door het vrijlaten van voormalige huisdieren. De eerste waarnemingen dateren al uit 1974.

The post September ‘26: I love my sneakers🍊🌳 ‘basketsloefkes’ brengen geluk appeared first on Clementine Tree.

But here you are, undisturbed, foraging amidst the tall apartment blocks* by the canal. Hopping across cobblestones**.
Your tail makes that characteristic movement that lets me recognise you from afar.

I am thoroughly savouring your re-discovery.

* White wagtails nest in large buildings, under roof tiles, in ventilation shafts, and in stone walls.
**They love chasing insects on smooth road surfaces. I didn’t know that.

Hoe kan dit nu? Dat ik je hier tegenkom in tweevoud.
Terwijl ik jou al jaren onbeantwoord heb gezocht op ieder grasveld, stille weide of open groene ruimte. Omdat ik je daar vroeger vond…en ik je mis. Maar je vervaagde steeds meer tot een herinnering uit mijn kindertijd.

En hier zit je dan, onverstoord te foerageren tussen hoge flatgebouwen aan de vaart.* Rondspringend op kasseien. **
De staart maakt zijn typische beweging, ik herken je van ver.

Ik geniet volop van jouw her- ontdekking.

*Witte kwikstaarten nesten in grote gebouwen, onder dakpannen, in ventilatiekokers, in stenen muren.
**Ze jagen graag insecten na op een glad wegdek. Dat wist ik niet.

The post July ‘26: an unexpected reunion with a childhood friend🍊🌳 een onverwachte hereniging met een jeugdvriend appeared first on Clementine Tree.

It is International Nature Journaling Week, and that makes me happy.
It is so wonderful that more and more people are discovering this event and participating fully. And they have been doing so since 2020.

Just like last time, I cannot restrain my wishes for the coming year this time either. Although I know that nature shows me exactly what I need.
She really is my favourite ‘forever teacher’.

That is why I am limiting myself to sharing my two most fervent wishes: one realistic and one somewhat dreamy.

I draw them with great pleasure!

(The more realistic wish: a female Orange Tip. This one looks like a Cabbage White, but upon closer inspection, it reveals a beautiful green-white marbled hindwing. I have already checked many so-called Cabbage Whites for this secret, but not a single one has turned out to be a hidden Orange Tip.

The somewhat more dreamy wish: to encounter a Bee-eater. This species is rare in our country and is usually seen flying overhead. It would therefore be almost a miracle to see one foraging in the area where I am actively keeping  this nature journal.)

The quote is from: Sam Marshall, Sketch, Herbert Press, 2026, p.23

‘Als ik buiten ben en in mijn schetsboek teken, voel ik me verbonden met de natuur. Ik reageer met ontzag en nieuwsgierigheid en word één met het landschap.’
– Sam Marshall –

Het is ‘International Nature JournalingWeek’ (internationale natuurdagboekweek) en dat stemt me blij.
Het is zo geweldig dat steeds meer mensen dit evenement ontdekken en er volop aan deelnemen. En dit al sinds 2020.

Net zoals de vorige keer, kan ik ook nu de verlangens voor het komende jaar in mijn binnenste niet intomen. Ook al weet ik dat de natuur me net datgene toont wat ik nodig heb. Zij is echt mijn favoriete ‘forever teacher’.

Daarom beperk ik me tot het delen van mijn 2 vurigste wensen, een realistische en een iets wat dromerige.

Ik teken ze met veel plezier!

(De meest realistische wens: een vrouwtje oranjetipje. Deze lijkt op een koolwitje, maar bij nadere inspectie blijkt de achtervleugel prachtig groen-wit gemarmerd te zijn. Ik heb al veel zogenaamde koolwitjes op dit geheim gecontroleerd, maar geen enkele bleek een verborgen oranjetip te zijn.

De wat dromerigere wens: een bijeneter tegenkomen. Deze soort is zeldzaam in ons land en wordt meestal vliegend boven ons gezien. Het zou daarom bijna een wonder zijn om er een te zien foerageren in het gebied waar ik mijn natuurdagboek opteken.)

Het citaat is een vrije vertaling uit: Sam Marshall, Sketch, Herbert Press, 2026, p.23

The post June’ ‘26: internationally connected by nature🍊🌳 van nature internationaal verbonden appeared first on Clementine Tree.

Yet, today is a beautiful, warm day. But that is precisely the reason for my impatience.

Last night, everything smelled of blossom, even inside the house, because the windows were still open and let in the scent molecules with that lovely fragrance.

So we slipped outside to enjoy the scent of the blossoms. In the dark, as we inhaled the air and heard a soft buzzing. It was cockchafers flying in and out of the hedge.The males love the aroma* emitted by the eaten leaves, because then there are likely females nearby.

Cockchafers orient themselves using moonlight. They have lived underground for 3 to 4 years and now have a maximum of 6 weeks to explore the world above ground. So we respected their way of life (however short) and listened to their cockchafer song in the natural night light.

I have taken this magical moment of overwhelming floral scent and pleasant buzzing into my dreams.
And now I hope so fervently that I may participate in this vibrant concert again tonight.

*The males are sensitive to alcohols released from damaged leaves (such as hexan-1-ol). You can compare this to the scent of ‘fresh green,’ like freshly mown grass, which most of us find very pleasant. However, they know that the females have likely nibbled on those leaves and continue to search for their presence by looking for female pheromones.

Mijn binnenste wiebelt van ongeduld.

Ik kan niet wachten tot het donker is.

Nochtans is het vandaag een waardevolle, mooie, warme dag. Maar dat is het hem net.

Gisterenavond geurde alles naar bloesems, zelfs in huis, doordat de ramen die nog openstonden de geurmoleculen binnenlieten.
Dus glipten we naar buiten om te genieten van het bloesemparfum.

In het donker, de lucht opsnuivend, hoorden we een zacht gebrom. Het waren meikevers die in en uit de haag vlogen. De mannetjes houden van het aroma* van de gaatjes in de blaadjes, want dan zijn er waarschijnlijk vrouwtjes in de buurt.

Meikevers oriënteren zich via het maanlicht. Ze hebben 3 à 4 jaar onder de grond geleefd en krijgen nu hooguit 6 weken de tijd om het bovengrondse te verkennen.
Dus respecteerden we volop hun levenswijze (van dit korte leven) en luisterden we in het natuurlijke nachtlicht naar hun meikevermuziek.

Dit magisch moment van overweldigende bloemengeur en aangenaam gebrom, nam ik mee in mij dromen.
En nu hoop ik vurig om vanavond weer deel te mogen uitmaken van dit zoemende concert.

*De mannetjes zijn gevoelig voor alcoholen die vrijkomen uit beschadigde bladeren (zoals bijvoorbeeld hexan-1-ol). Je kan dat vergelijken met de geur van ‘fris groen’ zoals net gemaaid gras, wat de meesten onder ons zeer aangenaam vinden. Zij weten echter dat de vrouwtjes waarschijnlijk aan die blaadjes geknabbeld hebben en speuren dan verder naar hun aanwezigheid door naar vrouwelijke feromonen te zoeken.

The post May ‘26: a bubbling enthusiasm for a buzzing concert🍊🌳 een bruisend enthousiasme voor een sprankelend concert appeared first on Clementine Tree.

The lawn looks soft. We haven’t mowed it a single time. As a result, daisies, dandelions, and forget-me-nots grow among the swaying green blades of grass that seem to be caressed by every gust of wind.

Every flower bows its head in joy when a bee or butterfly visits it. And I drink  this moment as nectar of life.

But then my attention is drawn by an orange speck whizzing through the flower meadow. It is an Orange Tip. I know little about it, because I have only seen this butterfly once.

That is why I search in vain for a less brightly coloured female variant. Nature is always surprising, so observing is better than assuming. Because I am completely wrong.

The female has nothing orange at all, as it turns out. She looks more like a Cabbage White on the upper side. But the hindwing, which is marbled green- white, just like the male, does confirm her identity. You might as well call her Mrs. Nothing-Orange-Not-Even-A-Tiny-Chip-Tip.

Het grasperk oogt zacht. We hebben het nog geen enkele keer gemaaid en daardoor staan er madeliefjes, paardenbloemen en vergeet-mij-nietjes tussen de beweeglijke groene sprieten die bij elke windvlaag gestreeld lijken te worden.

Elke bloem buigt met veel plezier het hoofd wanneer ze bezocht wordt door een bij of een vlinder. En ik drink dit moment als levensnectar.

Maar dan wordt mijn aandacht getrokken door een oranje spikkel die over de bloemenweide zoeft.
Het is een oranjetipje. Hier weet ik bitter weinig over omdat ik deze vlinder nog maar 1 maal gezien heb.

Tevergeefs speur ik dan ook naar een vrouwelijke, minder felgekleurde versie hiervan.
De natuur is altijd verrassend, dus observeren is beter dan veronderstellen. Want ik heb het helemaal mis.

Het vrouwtje heeft niks oranje, zo blijkt. Ze lijkt eerder op een koolwitje aan de bovenzijde. Maar de achtervleugel die groen-wit gemarmerd is, net als bij het mannetje, geeft haar identiteit wel prijs.
Je zou haar net zo goed Mevrouw Niets-oranje-zelfs-geen-stipje-tipje kunnen noemen.

The post April ‘26: be curious, stay open🍊🌳 nieuwsgierige frisheid appeared first on Clementine Tree.

Such a thought should nourish the serenity within me, but at the sight of them, my inner bees go into overdrive and buzz around merrily.
The sea of ​​flowers heralds an exciting period, for all the blossoms are now breaking out of the branches, from plum trees to cherry trees to shadbushes.

And I am enjoying this immensely.

Spring bloomers, are extraordinarily strong. Their blossoms withstand storms, rain, and hail. This is to help wild bees, and other insects, create a safe future for their nests and eggs thanks to their abundant nectar and pollen.

The mason bee diligently building a tunnel next to our back door is the best proof of this.

Another lovely gift from nature.

De straten en pleinen worden verfraaid door de magnolia’s. Ze symboliseren blijkbaar zuiverheid, nobelheid, oprechtheid en rust.

Zo’n gedachte zou de sereniteit in mij moeten voeden, maar bij de aanblik ervan slaan mijn innerlijke bijtjes op hol en zoemen vrolijk rond. Deze bloemenzee kondigt een opwindende periode aan, want alle bloesems breken nu uit de takken, van pruimen- tot kersen-, … tot krentenbomen.

En ik geniet hier enorm van.

Voorjaarsbloeiers, waaronder veel drachtbomen*, zijn buitengewoon sterk. Hun bloesems doorstaan ​​stormen, regen en hagel. Dit helpt wilde bijen en andere insecten om een ​​veilige toekomst te creëren voor hun nesten en eitjes dankzij de overvloedige nectar en stuifmeel.

De metselbij die ijverig een nestelgang naast onze achterdeur bouwt, is daar het beste bewijs van.

Nog een extra, leuk cadeautje van de natuur.

*drachtbomen: dit zijn bomen die bekend staan als een voedselbron voor o.a. bijen dankzij een rijke bloei die veel stuifmeel en nectar levert.

The post March ‘26: prettifying the world🍊🌳 de wereld verbloemen;) appeared first on Clementine Tree.

It’s clearly visible because I try to keep this little spot free of artificial light. No garden lighting or motion-activated lamps in the evening.
Here, we experience the rhythm of day and night, as much as possible, together with the animals.

They teach me that by respecting the natural, you also increasingly accept your own nature. And I’m grateful for that.

But now, as an exception, I briefly switch on the light by the door.

A hedgehog darts through the beam of light at full speed. Sorry to disturb you, I’ll quickly make it dark again, and then we’ll embrace the night together once more .

Het maanlicht versiert ons achtertuintje met een zachte, blauwe gloed.

Het is duidelijk zichtbaar omdat ik dit kleine plekje vrij van kunstlicht probeer te houden.
Geen tuinverlichting of lampen met een bewegingssensor ‘s avonds.
Hier beleven we het dag – en nachtritme, zoveel mogelijk, samen met de dieren.

Zij leren me dat je door het natuurlijke te respecteren je ook je eigen natuur steeds meer accepteert. En daar ben ik dankbaar voor.

Maar nu, bij wijze van uitzondering, knip ik het lichtje bij de deur even aan. Er loopt een egel bliksemsnel doorheen de lichtbundel.

Sorry voor het storen, ik maak het gauw weer donker en dan omarmen we samen opnieuw de nacht.

The post February ‘26: becoming nature🍊🌳de natuur ervaren appeared first on Clementine Tree.

I consider this bird as a bit of a punk among the tits. Small but feisty. Slightly paler in color, as if it has been in a fight. A beautiful white stripe on the head, just like a very punk-like hairstyle. Moreover, he can raise a sort of crest if something displeases him.

It would have been a welcome addition to my personal Great Backyard Bird Count-list, given that its presence has declined significantly.

So I look for him among the blue tits and great tits, which are so numerous that counting them correctly is a challenge in itself. But unfortunately, I cannot make a note of him.

Perhaps it was there when I wasn’t looking, or perhaps he indeed has a rebellious nature and prefers to drop by on less popular days. I would find that truly magnificent.

(I am very satisfied with this year’s counts. And I have once experienced again that with every Great Backyard Bird Count you discover that there were a few ‘hidden birds’ in the garden.)

De afgelopen weken zag ik af en toe een zwarte mees in de tuin.

Ik beschouw deze vogel een beetje als de punker onder de mezen. Klein maar pittig. Iets valer van kleur alsof ie een robbertje gevochten heeft. Een mooie witte streep op het hoofd, net een hanenkam. Bovendien kan hij een soort kuifje opzetten als iets hem niet bevalt.

Het zou een fijne aanwinst geweest zijn voor mijn VTW-lijst*, aangezien zijn aanwezigheid fors is afgenomen.
Dus zoek ik hem tussen de pimpel- en koolmezen, die zo talrijk zijn dat het al een uitdaging op zich is om hen juist te tellen.

Maar helaas kan ik hem niet noteren. Misschien was hij er wel als ik niet keek, of misschien heeft hij  inderdaad een rebelse natuur en komt hij liever langs op minder populaire dagen. Dat zou ik echt wel machtig vinden.

(VTW =vogeltelweekend. Ik ben zeer tevreden met de tellingen van dit jaar. En ik heb wederom ervaren dat je bij elke VTW ontdekt dat er een paar ‘verborgen vogels’ in de tuin zaten.)

The post January ‘26: natural freedom🍊🌳 natuurlijke vrijheid appeared first on Clementine Tree.

A kind of appetiser, because the forecast promises much more of this. It only lasts a few minutes.

I slip outside for a moment and study the delicate white islands of snow that stand out brightly against the burgundy branches.

In awe, I stare at a few flakes hanging like frozen laundry on a lonely spider’s thread… and my heartbeat suddenly sings like a child’s.

Kleine, lichtvoetige sneeuwvlokken dwarrelen zachtjes naar beneden.

Een voorsmaakje, want de weersvoorspelling belooft nog veel meer van dit. Het duurt slechts een paar minuten.

Ik glip heel even naar buiten en bestudeer broze, sneeuwwitte eilandjes die helder afsteken tegen bordeauxrode takken.

Vol ontzag staar ik naar enkele vlokken die als bevroren wasgoed aan een eenzame spinnendraad hangen te bengelen…en het ‘kinderhart’ in mij is plotseling klaarwakker.

The post January ‘26: the snow angel in my heart🍊🌳 een ‘kinderhart’ is gauw gevuld appeared first on Clementine Tree.

I feel everything becoming silent as darkness sets in.
Nearby, a wren sings its last notes of the day. A little further away, a robin adds a few more until a crow sounds the final chord.

The silence is now audible.

Stars appear, the world turns without me realising it, and elsewhere, far away, the sun rises in all its glory.

So grateful for this wondrous life.

De lucht kleurt Pruisisch blauw.
Het is ‘entre chien et loup’.

Ik voel hoe alles met het intreden van het duister verstilt. Dichtbij zingt een winterkoninkje zijn laatste noten van de dag. Iets verderop voegt een roodborstje er nog enkele aan toe tot een kraai het slotakkoord laat weerklinken.

De stilte is nu hoorbaar aanwezig.

Sterren verschijnen, de wereld draait zonder dat ik het besef en elders hier ver vandaan komt de zon op in haar volle glorie.

Zo dankbaar voor dit wonderlijke leven.

The post December’ 25: embracing rhythms of nature🍊🌳 het natuurlijke ritme omhelzen appeared first on Clementine Tree.